Lieve Babet,
Vanmorgen elkaar weer gesproken en net jouw dagboekverslag gelezen. Wat een proces maak je door. En hoewel ik maar bij benadering kan invoelen wat jij (en Erick)in de afgelopen maanden heb(ben)t doorgemaakt, het raakte me zeer. Met name wanneer je het over je dochter hebt en je eigen gemis aan je moeder. Onze kids zijn uiteindelijk toch de spil waar het allemaal om draait.
Het verdriet, de onzekerheid, de humor, de angst, maar ook je kracht... Je weet er de juiste woorden voor te vinden en ik hoop (nee ik weet het zeker), dat lotgenoten er veel steun aan ondervinden.
Ik ben ervan overtuigd, dat het Chinese gezegde "Wat een ramp lijkt, blijkt een kans" ook voor jou opgaat.
Ik wens je alle goeds en duim voor je herstel.
Sterkte vanmiddag.
Taats
Nog ff en dan is het klaar! Volgend jaar een mooi vooruitzicht.
Geniet nog maar ff lekker van je "vrijheid" 
. Af en toe kom ik even langs om te kijken hoe het nu met je staat. Het was niet helemaal tot me doorgedrongen dat je nu ook nog bestralingen moest doen... 