De plek van Quins
Je was nog maar een kleine jonge hond, toen je na enig graafwerk net als Ollie je eigen plek in onze tuin vond. Eerst lag je vlak bij Ollie, je grote broer op het gras, later wist je dat achter de bomen jou droomplek was. Op die plek voelde je beschutting tegen de hete zon en was beschermd tegen elke overkomende luchtballon. Ook jaren later, als een wijze rustige oudere wat dove hond, was je daar te vinden achter de bomen op de grond. Om jou te begroeten moesten we bij je hurken, jij rekte dan behaaglijk je poten en ging gewoon door met snurken. Als Sofar nu alleen komt logeren, is het onwerkelijk en blijft het gek, want in herinnering lig jij al is het niet meer zichtbaar toch op die door jou gekozen plek. 
Maar.... vergeten zijn alleen diegene over wie we niet meer praten en van houden...