Ontroering gebeurt meestal heel onverwachts, achteraf, als je diep na denkt, verklaarbaar. Omdat het je herinnert aan een gebeurtenis, of een gemis van iemand, of iets dierbaars, iets wat voorbij is. Bij het klimmen der jaren, komt dat wel veel vaker voor, dat is niet bij iedereen. Zat laatst naar een film te kijken met een ander en die liet geen traan, terwijl ik kapot was van het verhaal, zij was ouder, maar keek me echt verbaasd aan. Het heeft alles met ontvankelijkheid, empathie te maken, denk ik en hoe je leven verlopen is, als je veel meegemaakt hebt, herken je meer, toch?Ontwikkel je ook diepere lagen. groetjes, fijn programma!
